توانسته است با مبارزات خستگى ناپذير خود انقلابهايى عليه سرمايه داران به پا كند و گروههايى از افراد بشر را نجات بخشد پس مرتكب بهترين اعمال شده است و خداوند به حكم « * ( انّا لانضيع اجر من احسن عملًا ) * » به او عاليترين پاداشها را خواهد داد ، صدها برابر پاداش كسى كه عمر خود را به بيهودگى در گوشهء معابد و مساجد تلف كرده است . گروهى ديگر از اين افراطيون ايمان به خدا و قيامت را شرط مىدانند ولى ايمان به انبيا را ضرورى نمىدانند ، ايمان به انبيا را مقدمه مىدانند . اين گروه علاوه بر آيات چهارگانه اى كه به نفع دستهء اول ذكر كرديم ممكن است به آياتى از قبيل : * ( الذين هادوا و النصارى و الصابئين . . . ) * و همچنين آيهء * ( فمن كان يرجوا لقاء ربه فليعمل عملًا صالحاً و لايشرك بعبادة ربه احداً ) * و آياتى ديگر كه قبلًا نقل شد ، تمسك كنند . گروه سوم ، آنها ايمان به انبيا را لازم مىدانند ولى تدين به دين خاصى را ضرورى نمىدانند . مىگويند انسان بايد به يكى از اديان آسمانى متعبد و متدين باشد ولى دين خاصى ضرورت ندارد . اين گروه عقلًا به طريقيت و هادويت انبيا تمسك مىكنند و مىگويند راهنما نه راه راست است و نه مقصد ، و نقلًا به آيهء * ( لا اكراه فى الدين ) * تمسك مىكنند . در مقام حل اين اشكال ما بايد تا اندازه اى راجع به چگونگى عالم آخرت و رابطهء آخرت با دنيا آشنا شويم و ببينيم پاداش يا كيفر اخروى روى چه موازينى است ؟ . رابطهء دنيا و آخرت : دنيا و آخرت دو عالم متباين با يكديگر نيستند . نسبت آنها با هم نسبت ظاهر است به باطن يا بدن به روح يا پدر و فرزند يا تخم و محصول . نعم اخروى و همچنين عذابهاى اخروى جز صورتهاى تجسم يافتهء اعمال و اخلاق و عقايد انسان نيست . پس تصور پاداش بدون عمل در آن جهان عيناً تصور فرزند بدون مقاربت ، محصول بدون كشت است . پس به طور اجمال نظريهء افرادى كه عمل را بى ارزش تلقى مىكنند ، چه از نظر اعمال حسنه و چه از نظر اعمال